Zirv

In 2009 heb ik twee aankopen van het jaar gedaan. De eerste is mijn telefoon, zo’n handcomputer waar je toevallig ook nog mee kan bellen van een niet nader te noemen fruitmerk. En ten tweede een Longboard. Zeg maar een groot skateboard waarmee je voornamelijk veel harder kan dan op een normaal skateboard. Het is een fiets terwijl je voetganger bent. Wettelijk gezien val je namelijk onder de voetgangers, met als plaats op de weg de stoep, het fietspad of de openbare weg als er geen fiets of stoep is. Daarnaast heb je de snelheid van menig hard fietsende fietser, en de wendbaarheid van iemand op inlineskates.

Binnen het longboarden zijn een hoop dingen te doen anders dan rond rollen op zo’n plank, bijvoorbeeld het “Dancen”. Nu wil ik daar niet al te diep op ingaan, maar eigenlijk gewoon bij het rollen-rollen blijven, ook wel, het Cruisen.

Dan vraag je je af wat dat te maken heeft van die handcomputer waar je ook mee kan bellen, maar dat is dus een programma genaamd: Runkeeper. Het is een van die programma’s die precies voor je bijhoud hoe hard je gaat en hoeveel calorieën je weet te verbranden. Maar, deze doet nog net wat meer.

Dit:

Het ding houd voor je bij waar je hebt gereden, hoe hard je ging, wat het hoogte verschil was en uiteraard ook je gemiddelde snelheid. Met andere woorden, alle informatie de je boeiend vind op het moment dat je hard gaat lopen, skaten of fietsen.

Dus even schaamteloos reclame, als je sport, heb je een iPhone, neem Runkeeper.

Beetje confronterend misschien. Maargoed, dat is ook precies de bedoeling. Wat je hierboven ziet is niet een Boomerang kaart [edit] ondertussen wel [/edit], maar een opdracht voor school. Mijn docent Illustratie had vorige keer besloten dat we een opdracht moesten maken met het onderwerp “Think!”. Wat dat inhoud is dat het de bedoeling was om een beeld te creëren waar je over gaat nadenken. Iets was in eerste instantie iets oproept, maar misschien en hopelijk wat anders met je doet als je er over na gaat denken.

Ik begin er langzaam achter te komen wat ik wil met mijn opleiden, welke kant ik op wil en wat ik wil bereiken. Ik vind het extreem boeiend om mensen aan het denken te zetten en te proberen uit hun dagelijkse ritme te halen. Het liefst wel op een positieve manier, als moet dat soms wel door een beetje te provoceren en voor wrijving te zorgen.

In dit geval: kanker is ook gewoon een woord. Het is niets anders dan een klank waar uiteindelijk een emotionele reactie aan hangt. Gebruik ervan roept negativie gevoelens op bij bijna iedereen terwijl het eigenlijk gewoon een woord is. Net als brood.

Het is ergens ook een reactie op “Kanker verziekt je taal” iets wat ik persoonlijk nogal een onzinnige campagne vind omdat het alleen maar de nadruk legt het feit dat er mensen zijn die het vervelend vinden dat andere mensen een woord gebruiken om iets duidelijk te maken. Een frustratie of wat dan ook. Door er zoveel nadruk op te leggen krijg je alleen maar dat het nog negatiever word en bereik je uiteindelijk geen zak.

Een mooi voorbeeld is de naam Joost. Joost? Ja, Joost. Niks mis mee toch? Wat nou als jij iemand kent die Joost heet, een hele aardige jongen, die je vervolgens misbruikt, slaat en je tot in je ziel raakt. Dan word het woord Joost spontaan het kwaad zelve. Het is puur de context waarin iets staat en hoe je het beleeft.

Hetzelfde is met het woord kanker. Er zullen altijd mensen zijn die zich er door aangesproken zullen voelen en zich er naar bij zullen voelen. Er zullen ook altijd mensen zijn die het te pas en te onpas zullen gebruiken. Negeer dat gewoon en doe er in Godsnaam niet zo moeilijk over.

Daarnaast IS iets soms ook gewoon kankerzooi.

En ik spreek uit ervaring.

De Kleine Bergstraat te Groningen staat bekend om haar katten. Katten hier, katten daar, katten overal. Ik en mijn huisgenoten zijn gelukkig grote liefhebbers van katten en daarom erg blij met hun aanwezigheid. Soms gebeurt het zelfs dat we een tijdelijke huisgenoot erbij krijgen. Meestal is ze zwart of zwart met bruin. Die laatste is voornamelijk erg schichtig maar schroomt niet om de vertrekken van Casa Kees de verkennen.

Zo gebeurde het mij niet al te lang geleden dat ik achter mijn laptop zat en iets in mijn ooghoek zag bewegen. Ik keek op richting de deur, en daar stond een pluizige zwarte viervoeter mij aan te kijken. Na 2 seconden blikken gewisseld te hebben draaide ze zich weer om en huppelde nonchalant terug naar mijn openstaande raam om te verdwijnen in de duisternis.

Nu zijn katten niet de enige huisdieren die ons huis af en toe herbergen. Beneden loopt soms een losgeslagen hengst rond die met de deuren slaat, veel lawaai maakt en het voornamelijk prettig vind om zijn geweldige nekspieren te laten zien. Wat nog het meest verontrustend is, dat hij het leuk vindt om als een losgeslagen idioot op zijn stalen ros te rijden op de meest onmogelijke tijden, om vervolgens het beest altijd ronkend en al precies onder mijn kamer te parkeren. Moeilijk om niet op te merken.

Maar, vandaag kwam ik iets nieuws tegen. Ik was net te laat met de foto. Maar zijn of haar creatie heb ik vast kunnen leggen. De Tape-spin.

Vrijdagochtend 9 uur. Illustratie van Cyprian. Opdracht: Maak een beeld bij het begrip “50% Korting”. Het is hierbij voornamelijk zaak dat je de zin “50% korting” weglaat. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb gisteren nog een berichtje op Facebook en Twitter gegooid wat mensen er onder verstonden en hoe dat uit te beelden was. Want ik kwam er zelf totaal niet uit.

De voornamelijke reden was dat ik tegen het begrip zelf op liep. 50% korting gaat altijd over de prijs en niet over het product zelf. Dus in essentie is dat je voor de helft van het product betaald en dat je voor “hele” prijs 2 keer kan kopen dan dat je in eerste instantie zou willen.

Met die gedachte ben ik afgelopen week rond gaan kijken in de stad, op internet en tijdens mijn reizen van a naar b. Je word met kortingen overladen! De ene is nog prominenter aanwezig dan de ander wat uiteindelijk een effect geeft dat het allemaal aanwezig is maar tevens een blur.

Toch kwam ik steeds bij dezelfde dingen uit. Een t-shirt voor de helft tekenen met een transparante helft zodat het weer 100% word, een halve taart waar de andere helft er net bijgeschoven word, een man die met een volle kar boodschappen achter een vrouw aanrent die net de winkel uit loopt met een volle kar. Dat was ook waar het blokkeerde, ik kwam niet verder. Dus weer terug naar dat begrip. 50% korting. Een halve taart plus een halve taart voor de prijs van die ene halve taart. Taart + taart. Uit mijn frustratie en beeld wat ik gekregen had van 50% korting heb ik besloten om niet zozeer de opdracht te doen, maar meer er op te reageren.

+1

Als je iets wil kopen, en je wil daar 100 euri aan besteden kan je er ineens 2 kopen als het 50% korting heeft. +1 Dus heb ik, vanochtend bij iedereens werk +1 gehangen. Een soort van, protest tegen de opdracht en het fenomeen zoals dat bestaat op straat. Gevolg was een boeiende les over creative procesvormingen wat helemaal niet de bedoeling was. Erg prettig. Of zoals ze dat op fora zeggen, +1.

bezigde huigenoot B. toen ik net een “WOW” kreet had uitgeslagen. B., huisgenoot J. en ik kwamen net terug van de oudpapierbunker bij de Super de Boer waar deze auto op de hoek stond geparkeerd. Dat mensen roken, prima. Dat mensen in hun auto ook roken, ok daar kan ik zelf nog inkomen zolang ik er niet bij hoef te zitten. Maar dit?!

Dit is zo’n situatie waar ik me inbeeld dat ik bij de desbetreffende persoon in de auto moet stappen: Al kijken naar het dashboard vraag ik me af hoe dik de laag as zou zijn waar ik mijn achterwerk in moest plaveien mocht die situatie zich voordoen. Waarschijnlijk zal de bestuurder me met een peuk op de lip aankijken en met een schorre rochelende stem vragen: “Stappen we nog in? ‘k Heb nie de heule dag de tijd hoor”. Vol walging zal ik mezelf dan op de stoel deponeren terwijl mijn zicht langzaam verminderd word door de opstijgende wolken verbrand tabak. Is sta liever in een rokerige kroeg. BLEGH.

Echt, hier kan ik me zo om bescheuren! Voornamelijk omdat er 15 andere mensen om je heen staan die met een stalen gezicht naar de deur staren alsof ze 30 minuten eerder al in slaap zijn gevallen. Het valt ze simpelweg niet op! Af en toe kom ik er een tegen. Soms rennen ze, soms breakdancen ze, af en toe zijn het bergbeklimmers. Ik moet toegeven dat ik er zelf soms aan mee doe, maar toch word ik erg blij van dit soort momentjes.

Het leeft!

Mijn gloedje nieuwe design voor Zirv.nl is eindelijk live! Eindelijk een plek voor m’n portfolio en de rare dingen die me opvallen op deze planeet waardoor de meeste dingen die geproduceerd worden tot leven komen.

De content is nog wat mager maar daar wordt hard aan gewerkt!

Enjoy